» 11/06/2002 » Uncategorized » 0 reacties

Uit : Het PAROOL

Ons soort vrouwen

HENK SPAAN

Een koelkast doe ik vooral open om te kijken wat er over de datum is. Meestal valt het niet mee. Volgens mijn vrouw maakt die datum niets uit.

”Waarom staat-ie er dan op?” vraag ik.

”Voor de omzet van de fabrikant,” is haar vaste antwoord.

Ik wantrouw alles dat minder dan twee weken meekan. Als de uiterste verkoopdatum, of de uiterste consumptiedatum, kortom de datum die op het deksel of het etiket gestempeld staat, 10 juni is en ik neem dat bekerje yoghurt op 9 juni ter hand, dan zal ik de inhoud niet snel soldaat maken. De kans dat het bekertje in de vuilnisbak belandt, is groot. Mijn vrouw kent me. Op zoek naar iets eetbaars kijkt ze eerder in de vuinisbak dan in de koelkast.

Ik haal een willekeurige verpakking tevoorschijn. Er zitten plakjes gerookte eendenborst in: ‘Magret de canard tranché fumé du Sud-Ouest’. Er staat ook op dat de bewaartemperatuur tussen de 0 en 4 graden Celsius moet zijn. Onze koelkast is zo koud niet. De uiterste consumptiedatum is 16 juni. Dit kartonnetje gaat het niet redden. De kleur van de eend bevalt me ook niet helemaal. Niks tegen mijn vrouw zeggen, maar deze eend haalt de avond niet.

Wat ik nu tevoorschijn haal, geloof ik zelf niet eens. ‘Granatapfelkonzentrat. Früchtgehalt 100 %. Mindestens haltbar bis Ende 12, ’99.’ Godsammekrakepitten! Zie je nu dat die controles hout snijden? Hoe is het mogelijk dat ik de Granatapfelkonzentrat niet eerder ben tegengekomen? Even aan de inhoud ruiken. Niet slecht, maar risico’s nemen we niet.

Verder kijken: ketchup van Amora, 22-09-03. Oké. Een potje met ansjovisfilets: 16-08-2002. Gaat nog. Spaanse kappertjes van Carbonell: 2004. Zeer goed. Mostarda di Cremona, een heerlijke chutney-achtige substantie van ingemaakt fruit voor bij de kaas: oktober 2002. Goed. Kruisbessenjam van Bonne Maman: godverdegodverdegodverdegodver! Maart 2001. Ik laat me in mijn eigen huis niet vergiftigen. Weg met die rotzooi.

Een pak melk van 4 juni: dit is duidelijk poging tot moord. Twee tubes Harissa: de een tot maart 2003, de ander tot augustus 2002. Om te voorkomen dat de verkeerde overblijft, gooi ik de laatste weg. Toch veiliger.

Een pot ganzenvet. Voor datum, zie deksel. Op het deksel staat niks. Tot ziens, ik neem geen risico’s.

Verder: gele peterselie, uitgeschoten aardappels, een bakje bruine sladressing van god weet wanneer, wit uitgeslagen chocola en heel dure, uit Spanje meegenomen sherry, die inmiddels naar port ruikt. Leeggieten en naar de glasbak.

De Volkskrant heeft ons vorige week gewezen op het bestaan van de snijbonenmolen, een mooi stukje consumentenvoorlichting. Laat mij vandaag de Nederlandse man adviseren, nu de zomer nadert, de koelkast aan een nauwkeurige inspectiebeurt te onderwerpen.

Met ons soort vrouwen kunnen we niet voorzichtig genoeg zijn.