Onderstaande tekst sprak ik vanaochtend uit bij het ontvangst van de groep die door Twente reist om het Willem Wilmink Festival te promoten. Samen met de directie van de bibliotheek (Jan Krol) ontving ik de groep op het station.
Beste leu,
Hartstikke bedankt veur deze mooie beuke. Wee zult ze nen goede plek geven in onze prachtige bibliotheek. Nen bibliotheek woar Willem Wilmink geerne kwam. Alleen al omdat ie d’r nen good glas bier kunt dreenken.
As wetholder van cultuur van onze mooie gemeente Almelo kan’k nie aans dan ‘t initiatief veur dit Willem Wilmink festival van harte toejoech’n. Want Willem Wilmink heurt bie Almelo. Zien moo kwam hier weg, hee hef hier op school zeet’n, op het CLA, ‘t Christelijk Lyceum Almelo, en later kwam ‘e nog mangs wier. Zien impressariaat zat in Almelo, en hee hef ok mooie regels skreev’n oaver Almelo. En trouwens ook oaver reiz’n met de trein.
Zoals:
…ik had naar China willen reizen zo
Maar moest er helaas uit in Almelo
Zeg’n die regels neet alns?
Want Willem Wilmink werd zien hele lèav’n heen en weer trok’n deur zien drang noar ’t vrömde, ’t exotische en zeen eig’n hoes in Eanske. Tus’n ‘t drokke literaire lèav’n in ‘t westen en de vertrouwde hoeselijkheid van zien woonplaats.
En wat ligt doar precies tus’n in?
Almelo!
Misschien beviel ‘t hum hier wa zo good omdat ze ‘t in Almelo nog heaniger an doot dan in zeen eig’n Eanske.
Het was bie oons in de Almelose bibliotheek, tijdens nen interview met Radio Almelo, dat Willem de jaarlijkse dichtwedstried bedacht, de Willem Wilmink Dichtwedstried, dee dit joar al veur de dartiende keer is hol’n. Tijdens dat vraaggesprek, onder ‘t genot van enkele Duvels, sprak hee oaver de Graaf van Orleans, wiens gasten in de viefteende eeuwe almaol nen gedicht moest’n maak’n met daarin één vantevéur’n opgeev’n regel. Ik sterf van dust met de fontein veur oog’n. Wat zou het mooi weez’n as we die tradisie opnieuw zoud’n invoer’n, zee Willem. Hee zou zelf wa nen mooie regel bedenk’n en dan moest Jan Krol hum loater maar eem’ opbell’n.
Noe, Jan an’t bel’n an. Dat duurde een paar wekke, maar geen Willem Wilmink an’t apparaat. Toen Jan na een poar moand eindelijk Willem aan de veer’n kwam, zee den datte de hele tied druk an prakkezeern was ewes oaver nen mooie dichtregel, maar tevergeefs, er schoot mij niets te binnen.
En dat werd dus de eerste verplichte regel van de eerste Willem Wilmink Dichtwedstried:
Tevergeefs, er schoot mij niets te binnen.
Noe, beste leu, nogmaals knoepn’s bedankt, vandaag nog nen goede reis gewenst met Wilmink op ’t spoor, nen prima aanloop noar ‘t Willink Festival. Ik eindig met nen kort gedichtje van Willem:
Eanske is onmeunig mooi.
Eanske is onmeunig mooi.
‘Joa, oons oalde Eanske,’ zeg mien moo,
‘is hoast net zoo mooi as Almelo:
Eanske is onmeunig mooi
