» 21/08/2016 » Algemeen » 0 reacties

image



» 20/08/2016 » Besvaar's Tied » 0 reacties

foto2006-DSC_9956-1000

Weet je wat hier nu staat ?

( bron : Gele Raaf )



» 15/08/2016 » Algemeen » 0 reacties

image



» 15/08/2016 » Algemeen » 0 reacties

image

image

image



» 12/08/2016 » Algemeen » 0 reacties

image



» 08/08/2016 » Algemeen » 0 reacties

image



» 07/08/2016 » Algemeen » 0 reacties

image



» 07/08/2016 » Algemeen » 0 reacties

image



» 07/08/2016 » Algemeen » 0 reacties

image



» 03/08/2016 » Algemeen » 0 reacties

????????????????????????????????????

????????????????????????????????????

Zie ook bericht hieronder.



» 03/08/2016 » Algemeen » 0 reacties

In het Nederlandse taalgebied is komkommertijd voor het eerst opgetekend in 1787. Op 14 juli 1787 schrijft het Rotterdamse patriottenblad Het Saturdags Kroegpraatje, in een tweespraak tussen Piet en Kees: ,,Is er van de week ook wat nieuws van de groote Heeren uit den Haag?’’, vraagt Piet. ,,Neen’’, antwoordt Kees, ,,maar je mot denken, het is, regtevoort [momenteel], in de komkommertyd, en dan staat alles zoo wat stil.’’ Vervolgens vinden we het woord in 1792 (,,het schijnt wel een eeuwigdurende komkommertijd’’), en in 1793 zelfs in een vertaalwoordenboek (Marin, Nederlands-Frans, 6de editie: ,,’t is in den komkommertijd. ’T is den tijd dat er niet[s] te doen valt’’; in de voorgaande editie ontbreekt het).

Daarna komen we komkommertijd decennialang niet meer tegen, maar dat is wellicht te verklaren uit het feit dat er voor de eerste helft van de 19de eeuw relatief weinig bronnen digitaal ontsloten zijn. Vanaf 1858 duikt komkommertijd geregeld in Nederlandse kranten op. Dit sluit aan bij de ontwikkeling in het Duits, want volgens Pfeifer (1993, Etymologisches Wörterbuch, blz. 1170) raakte het woord in het midden van de 19e eeuw in Duitse kranten in de mode. Alles bij elkaar is het dus het meest waarschijnlijk dat het Nederlandse komkommertijd een leenvertaling is van het Duitse Sauregurkenzeit.

Aan het begin van de twintigste eeuw schijnen kranten in de komkommertijd vooral graag te hebben geschreven over zeeslangen. Althans, in 1914 schreef de woordenboekmaker Mathijs Jacobus Koenen bij het woord zeeslang, dat in de voorgaande druk nog zeer zakelijk was behandeld: ‘Zeeslang, ook monsterslang, die, naar men wil, in den oceaan verblijf houdt en nu en dan gezien wordt, vooral in den komkommertijd.’ Twee jaar later schreef de volkskundige Jos. Schrijnen: ‘Fabelachtige sprookjesdieren zijn de meerkat, de beruchte zeeslang – óók bekend uit onzen komkommertijd en eveneens de zeeslang der lucht.’

In het West-Vlaams werd de komkommertijd ruim honderd jaar geleden ook wel plattebonentijd genoemd, maar dat woord is inmiddels in onbruik geraakt.

Overigens wordt komkommertijd geregeld fout geschreven, en wel als kommertijd. Soms gebeurt dat opzettelijk, bij wijze van woordspeling (in de komkommertijd is er meer plaats in de media voor kommer en kwel, ellende), maar geregeld gebeurt het ook geheel onopzettelijk. Deze verbastering heeft voeding gegeven aan het idee dat komkommertijd is afgeleid van kommertijd -een periode waarin er slechts armoedig nieuws te melden valt- maar dat is onjuist.



» 02/08/2016 » Algemeen » 0 reacties

Hillary Clinton is deze week door de Democratische Partij officieel genomineerd als presidentskandidaat. Her en der wordt geschreven dat ze de eerste vrouwelijke presidentskandidate van Amerika is. Dat is echter niet helemaal waar, want dan vergeet men Victoria Woodhull. In 1870 besloot deze opvallende Amerikaanse zich kandidaat te stellen voor het presidentschap. Twee jaar later sleepte ze een nominatie in de wacht. Echt kans om president van Amerika te worden maakte ze echter niet. Op de dag van de verkiezingen zat Woodhull in de gevangenis.

Victoria Woodhull was een van de leiders van de beweging die zich in haar land inzette voor het vrouwenkiesrecht. Toen ze zich kandidaat stelde voor het presidentschap was vrouwenkiesrecht nog iets waar hard voor gevochten moest worden. Pas meer dan twintig jaar na de verkiezingscampagne van Woodhull werd er voor het eerst in een land algemeen vrouwenkiesrecht ingevoerd, namelijk in Nieuw-Zeeland. Daar moet overigens nog wel bij aangetekend worden dat daar destijds alleen mannen kandidaat mochten zijn. Pas in 1920 kregen vrouwen in alle Amerikaanse staten kiesrecht.

Voorstander vrije liefde

Dat vrouwen in 1872 in Amerika nog niet mochten stemmen, betekende echter niet dat vrouwen zich daar niet verkiesbaar mochten stellen. Victoria Woodhull maakte gebruik van haar recht. Haar speerpunten lagen voor de hand. Ze zette zich in voor vrouwenkiesrecht en gelijke behandeling voor vrouwen. Ook was ze een voorstander van de vrije liefde. Of ze een relatie had en met wie, en hoe lang die relatie dan duurde: dat was helemaal aan haar. Voor veel Amerikanen ging dat veel te ver. Er gingen zelfs geruchten rond dat Victoria Woodhull enige tijd als prostituee had gewerkt.

De Amerikaanse pleitte verder voor nieuwe echtscheidingswetten die het voor vrouwen eenvoudiger moesten maken om te scheiden. In die tijd was dit voor vrouwen namelijk nog zeer lastig en als er gescheiden werd, dan werd dit vaak beschouwd als een groot schandaal, dat vooral de vrouw zwaar aangerekend werd. Victoria Woodhull trouwde zelf overigens drie keer

In haar verkiezingsprogramma pleitte Woodhull verder onder meer voor een achturige werkdag en progressieve belastingen. Ook gaf ze herhaaldelijk aan het een slechte zaak te vinden dat de regering uit alleen maar mannen bestond.

In een ingezonden brief in de New York Herald maakte ze in 1870 bekend president te willen worden. Twee jaar later werd ze officieel genomineerd door de net opgerichte Equal Rights Party. Die partij maakte zich overigens niet alleen hard voor vrouwenrechten, maar ook voor de rechten van zwarten. Dat blijkt wel uit het feit dat de voormalige slaaf en abolitionist Frederick Douglass werd genomineerd als vice-president. Dat hij daar zelf helemaal niet van op de hoogte was (Frederick Douglass woonde de conventie niet bij) is een opvallend detail. De nominatie van de zwarte man zorgde in Amerika voor veel ophef.
In de gevangenis

Het voeren van campagne was voor Victoria Woodhull erg lastig, vooral omdat er weinig financiële middelen beschikbaar waren. Een dag voor de verkiezingen werd ze zelfs gearresteerd, omdat ze in een door haarzelf uitgebrachte krant een artikel had geplaatst over een buitenechtelijke relatie van een New Yorkse dominee. Volgens Woodhull hield de man er een dubbele moraal op na. Een ‘obsceen artikel’, meende de rechter. En zo kwam het dat Victoria Woodhull op de dag van de verkiezingen zelf niet eens kon stemmen. Zes maanden na haar arrestatie kwam ze pas vrij.

Sommige historici vinden dat Woodhull niet echt de eerste vrouwelijke presidentskandidaat moet worden genoemd. Als ze de campagne gewonnen had, dan had ze vanwege haar leeftijd namelijk helemaal niet beëdigd kunnen worden. De grondwet schrijft namelijk voor dat de president bij zijn (of haar) inauguratie niet jonger mag zijn dan 35 en Victoria Woodhull was tijdens de verkiezingen ‘nog maar’ 34 jaar oud.

De presidentsverkiezingen van 1872 werden overigens gewonnen door zittend president Ulysses S. Grant. De Republikein won van de Democraat Horace Greeley, die enkele na weken na de verkiezingen overleed.

Bron: Historiek.